Γενική η διαπίστωση πως  η ανάγκη οδήγησε τον κ. Ερντογάν  να συναντήσει τον έλληνα πρωθυπουργό στη διάσκεψη κορυφής του ΝΑΤΟ, στις Βρυξέλλες.  Τη συνάντηση  υπαγόρευσε η αρνητική εικόνα που έχει ο ίδιος διαμορφώσει για την πολιτική της Τουρκίας με τις ιδιότυπες κινήσεις του στην πολιτική σκακιέρα όπου, αυτόκλητα, επιχειρεί επιθετικά να «παίξει» με τους μεγάλους.  Ωστόσο, η τουρκική πλευρά εμφανίστηκε μεν ως θιασώτης του διαλόγου με την Ελλάδα αλλά δεν φάνηκε να δείχνει ότι απομακρύνεται από τις μαξιμαλιστικές τις θέσεις. Και είναι άγνωστο τι πρόκειται να πράξει μέχρι την επόμενη συνάντηση των δύο ηγετών των οποίων θα έχουν προηγηθεί επαφές σε άλλα επίπεδα.

Μέχρι στιγμής τα πράγματα έδειξαν ότι την «ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος» ο τούρκος πρόεδρος έπραξε το πολιτικά ορθό. Για να τον ενθαρρύνουν οι  δυτικοί αντέδρασαν θετικά για την εκ νέου προσέγγιση των ηγετών των δύο χωρών και έκαναν λόγο για ένα διμερή διάλογο που ήδη ξεκίνησε στις Βρυξέλλες. Κάτι τέτοιο θα ήταν πράγματι μια καλή εξέλιξη, αν η τουρκική πλευρά κατανοούσε ότι το νομικού χαρακτήρα θέμα της οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών είναι η πραγματική διαφορά ανάμεσα στις δύο χώρες. Και πως η πίεση προς την ελληνική να αποδεχθεί, ως υπάρχοντα προβλήματα, θέματα που ίδια προβάλλει ως τέτοια και που επιθυμεί να τα συζητήσει πολιτικά για την Αθήνα, είναι ανασταλτική κάθε πρωτοβουλίας πραγματοποίησης θετικών βημάτων.

Όλοι, βέβαια, οι παρατηρητές αντιλαμβάνονται ότι όπως σε όλα τα ζητήματα στα οποία εμπλέκεται η Τουρκία έτσι και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις οι απαιτήσεις της είναι μεγιστοποιημένες.  Με την ελπίδα να μπορέσει να καρπωθεί περισσότερα απ’ όσα απολαμβάνει σήμερα.  Γι’ αυτό και η ισχυρή επιθυμία της οι συνομιλίες με την Ελλάδα να έχουν αμιγώς διμερή πολιτικό χαρακτήρα χωρίς την ανάμειξη τρίτων και, κυρίως, δίχως την παρουσία της ΕΕ. Θέλει να βλέπει την Ελλάδα μεμονωμένη και όχι ως μέρος του ευρωπαϊκού όλου.

Η διάθεση εταίρων και συμμάχων είναι  ίδια με της Αθήνας: διάλογος! Και η Αθήνα βρίσκεται εμπρός σε μια ευκαιρία που τελευταία δεν εμφανιζόταν συχνά. Από την άρνηση συνάντησης με τον έλληνα πρωθυπουργό, ο τούρκος πρόεδρος δηλώνει ανοιχτός σε επικοινωνία μαζί του. Μικρό το βήμα αλλά η αρχή ίσως μιας μακράς πορείας προς θετικά αποτελέσματα. Και, ως φαίνεται, είναι κατάλληλη η στιγμή για μια δυναμική ελληνική πρωτοβουλία επαναφοράς στο προσκήνιο της επιτάχυνσης των διερευνητικών επαφών που είναι βέβαιο μεν ότι δεν θα καταλήξουν σε συναντίληψη αλλά θα οδηγήσουν στη σύνταξη συνυποσχετικού βάσει του οποίου Αθήνα και Άγκυρα θα συγκεκριμενοποιήσουν τα σημεία διαφωνιών που θα τεθούν στην κρίση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.

Η διεθνής συγκυρία ευνοεί μια τέτοια πρωτοβουλία και η ελληνική πλευρά, με την έντονη δραστηριοποίησή της προκειμένου να οδηγήσει τα γεγονότα και να μη σύρεται από αυτά,  τουλάχιστον θα ενισχύσει την εικόνα της στον συμμαχικό και τον ενωσιακό χώρο και όχι μόνο. Μια ενίσχυση της εικόνας του παράγοντα σταθερότητας που επιδιώκει να συμβαδίσει με το ίδιο πνεύμα με τη γειτονική χώρα και να συμβάλει στην εδραίωση της ηρεμίας και της ειρήνης στην περιοχή.

Το κείμενο του Γιώργου Κακλίκη δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ. Η αναδημοσίευση του κειμένου φέρει τη σύμφωνη γνώμη του συντάκτη του