«Τα εσωτερικά μιας χώρας ουδόλως πρέπει να απασχολούν τρίτες που οφείλουν να μην αναμειγνύονται στα εσωτερικά των άλλων». Είναι το μήνυμα που εκπέμπουν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα τα οποία παραβιάζουν τα δικαιώματα όσων πολιτών τούς αντιτίθενται στην απολυταρχία.

Καθεστώτα «εκλεγμένα από τον λαό» εδραιώνονται στην εξουσία και διατηρούνται σε αυτήν προβάλλοντας εικόνα ψευδεπίγραφων δημοκρατιών. Έτσι και το καθεστώς Ερντογάν κρατάει στις φυλακές στρατιές αντιφρονούντων και πολιτικών αντιπάλων, αφήνει όμως την αντιπολίτευση να του προσάπτει ποικίλες και βαριές μομφές. Πρόσχημα ελευθερίας ώστε η φωνασκούσα Δύση να «αποστομώνεται» όταν διανοείται να απευθύνει συστάσεις στην Τουρκία. Μια Τουρκία που, με στρεβλωμένη την έννοια της τιμής, εκλαμβάνει κάθε ξένη σύσταση ως προσβλητική και καταδικαστέα. Έτσι, ο τούρκος ηγέτης κατακεραυνώνει τον πρόεδρο Μακρόν, επανέρχεται στην προκλητική φρασεολογία κατά των ΗΠΑ και στιγματίζει τις δηλώσεις της προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το Κυπριακό.

Από την εποχή των Μουγκάμπε, Τσάβες και Μαδούρο, το διεθνές σκηνικό ταράσσεται από τους κρωγμούς των «εκλεγμένων δικτατόρων» που βιάζουν τη δημοκρατία, τους πολίτες και τα δικαιώματά τους. Στην Τουρκία, το καθεστώς Ερντογάν κλυδωνίζεται και βρίσκει δαίμονες στη Δύση για να δικαιολογήσει την κατάντια της χώρας. Και όταν κάποιοι εναντιώνονται, τους διώκει «για την ασφάλεια του κράτους». Ως εάν ο ανθρωπιστής Οσμάν Καβαλά – που δεν ξέρει πότε η φυλάκισή του θα λήξει ή θα προεκταθεί «για λόγους εθνικού συμφέροντος – να ήταν πολέμιος του κράτους.

Και στο διεθνές όμως πεδίο η σημερινή Τουρκία αισθάνεται να έχει δίκιο παντού. Ακόμα και στο θέμα των Βαρωσίων, όπου σε λίγες μέρες ο τούρκος πρόεδρος θα τελέσει άλλον έναν παράνομο «θρίαμβο» προεκλογικού χαρακτήρα. Και θα μιλήσει για τις «αυθάδεις Βρυξέλλες», για την «απιστία της Ουάσιγκτον», για τους κινδύνους που απειλούν πανταχόθεν την Τουρκία όπως και για τα περί ανάγκης προάσπισης των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων. Απλοϊκά προσχήματα για εδραίωση της Τουρκίας και στην Ανατολική Μεσόγειο. Όχι μόνο με την αγκίστρωση στη Λιβύη αλλά και με τη λειτουργία στην κατεχόμενη Κύπρο αεροδρομίου drοnes για την εξυπηρέτηση αμιγώς τουρκικών γεωστρατηγικών σχεδιασμών.

Μπορεί η πρόεδρος της Επιτροπής να τάσσεται υπέρ της διζωνικής – δικοινοτικής ομοσπονδίας στην Κύπρο, η γερμανίδα καγκελάριος όμως είναι αμφίβολο αν θα τηρήσει τη στάση που θα ανέμενε κανείς από έναν ευρωπαίο εταίρο για την Κύπρο χωρίς ενδιάθετες προτιμήσεις προκειμένου να μη δυσαρεστηθεί ο «απειλητικός φίλος» της Γερμανίας κ. Ερντογάν. Ερώτημα τίθεται ακόμα αν οι ΗΠΑ θα μπορέσουν να επιλέξουν την ορθή οδό μετά την τουρκική πρόταση για ανάληψη της ευθύνης του αεροδρομίου της Καμπούλ. Δέλεαρ με μορφή εξυπηρέτησης των ΗΠΑ, όμως με υπερβολικά τα απαιτούμενα ανταλλάγματα. Και εδώ η Άγκυρα ξεκινά από το μείζον για να επιτύχει περισσότερα από το έλασσον.

Οι ΗΠΑ επιθυμούν να ρυθμίσουν εκκρεμότητες προκειμένου να αφοσιωθούν στους ασιατικούς σχεδιασμούς τους. Οι δυτικές πρωτεύουσες σκόπιμο είναι να χειριστούν δυναμικά την κατάσταση ασκώντας επιρροή ώστε η ρύθμιση αυτών των εκκρεμοτήτων να μη ζημιώσει πραγματικούς συμμάχους χάριν της ανάταξης των σχέσεων με την Τουρκία. Μια Τουρκία που παραμένει ένας κατεξοχήν αστάθμητος παράγων που ανά πάσα στιγμή μπορεί να ανατρέψει δυτικούς γεωστρατηγικούς προγραμματισμούς.

Ο Γιώργος Κακλίκης είναι πρέσβης επί τιμή, ειδικός σύμβουλος του ΕΛΙΑΜΕΠ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στα σημερινά “ΝΕΑ”και η αναδημοσίευσή του φέρει τη σύμφωνη γνώμη του συγγραφέα του