Σήμερα, ιδιαίτερα μετά τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις των τελευταίων ετών, η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική. Η πιο «εμφανής» ανατροπή είναι οι αλλαγές στη στάση των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, αδιάλλακτο αρνητή της κλιματικής αλλαγής. Ο πρόεδρος Τραμπ απέσυρε τη χώρα του από τη Συμφωνία του Παρισιού (το 2017 και ξανά το 2025), κατήργησε τη νομοθεσία του προκατόχου του περί μείωσης του πληθωρισμού (Inflation Reduction Act), η οποία, αν και στρεβλωτική για τη διεθνή οικονομία, αποσκοπούσε στη στήριξη μιας νέας, πράσινης οικονομίας, απαξιώνει με κάθε ευκαιρία την κλιματική επιστήμη και εντείνει τις εξορύξεις, συμπεριλαμβανομένου και του λιγνίτη. […]

Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, ξεκινά σήμερα, σε ένα συμβολικό μέρος, στο Μπελέμ της Βραζιλίας που είναι η κύρια είσοδος στον Αμαζόνιο, η COP30, την οποία η υπουργός Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής της χώρας, Μαρίνα Σίλβα, είχε χαρακτηρίσει πέρσι, στη διάσκεψη του  Μπακού, ως τη «μητέρα όλων των COP». […]

Τα κύρια διακυβεύματα της φετινής συνόδου, για τα οποία χρειάζονται ουσιαστικές αποφάσεις ώστε να αρχίσει να κλείνει η ψαλίδα ανάμεσα στα λόγια και τα έργα, είναι: